Cada una de mis palabras, de mis pensamientos, tienen tantas letras como yo temores y esperanzas,y en la soledad compartida,de este mi pequeño espacio"DECOLORES",donde caben penas y alegrías,voy desnudando mi alma,materializando mis sueños.

Leeme

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

this widget by www.AllBlogTools.com

lunes, 27 de agosto de 2012

AS CRUCES DE PEDRA


Dentro das numerosas mostras do arte popular galego e de unha terra onde a pedra forma parte de a paisaxe, as cruces e os cruceiros  son os  monumentos máis abondosos, os que mellor se poden identificar coa paisaxe e quizais sexan os máis arraigados entre as xentes desta terra. O amplo número de cruces e cruceiros que balizan a paisaxe galega pódese interpretar como o resultado da presenza coincidente dun elemento material, a vernácula pedra de gra, dun símbolo relixioso universal, a cruz, e dunha serie de particulares factores etnográficos, entre os que se debe salientar a existencia dos vellos camiños e as encrucilladas como lugares de antigos cultos ou espazos de encontro co sobrenatural.
Esta tripla conxunción, dentro do marco constituído pola peculiar relixiosidade, as devocións populares e as antigas crenzas do mundo rural galego, herdeiro de primitivas culturas, para moitos pode ser unha das casusas desta abondosa presenza das cruces de pedra.
Dende a noite dos tempos  a pedra estivo sempre presente nos monumentos e paisaxes galegos. A pedra foi,  e segue a ser motivo de adoración ou culto.
As cruces de pedra teñen a función de guia e protección dos viaxeiros que percorren os camiños, de marcar os limites territoriais e a santificación dos tú,mulos, necrópoles e monumentos funerarios orixinarios de épocas anteriores ao cristianismo, así como a sinalización, en algún caso das chamadas malas mortes (falecementos repentinos ou ocorridos de xeito incidental).

Cristo dos Barros




 AS PEDRAS DO CAMIÑO



De pedra e ceo son
os camiños dos labregos
que percorren día a día
cos  calores do verán
e coas neves do inverno.

Camiñando polos tempos
polos montes e carreiros
cerca de pobos e aldeas,
a  paisaxe   fóndese
coas santas cruces de pedra

Velaquí
qué nos queda?.
Esperar,
esperar a que as voces do silencio
empécennos a contar
como xurdiu esa pedra
e como a vida nos leva.


Chus
         
                          
No concello de Mañón somos privilexados ao poder contar cun ancestral vieiro o coñecido como O Camiño Vello dos Arrieiros que discorre polo cordal das serras da Faladoira e da Coriscada  e no que se levantaron unha serie de cruces de pedra coas que se pretendeu sacrilizalo, e a maioria atopanse en  bo estado de conservación.
Pero iso non é todo, so na parroquia das Grañas atopamos máis de unha ducia  de cruces, pero xa non están todas gracias as  falcatruada dos de sempre, que as levan por diante sin importarlles o máis minimo.
Os "cruceiros" son, en expresión de Castelao: "a máis enxebre manifestación artística do noso pobo, a máis puxente revelación da nosa espiritualidade".


A maior parte do texto  aquí escrito copieino do artigo "AS CRUCES DE PEDRA DO CAMIÑO VELLO DOS ARRIEIROS" (Juan J. Burgoa) CATEDRA. Revista Eumesa de Estudios

1 comentario:

  1. son fermosas mírese como se miren, ben en sentido relixioso, o simplemente material o artístico.

    biquiños,

    ResponderEliminar